Yine de Conall Morrison tarafından sahnelenen parça, tüm değerli, liberal artışına rağmen ve ulaşılamayan Joyce'un nasıl kaldığına dair güncelliğe basar. Murphy'nin karmaşık şeması, “Ulysses” den daha az karmaşık olmasına rağmen, sonuçta neredeyse her şeyden daha az etkileyici. Transkriptlerden ve diğer tarihsel kaynaklardan gelen girişimle ilgili rapor, üç midye sadece ortasıdır. En içteki kabuk, mahkemede (skandal “nausicaa” bölümü gibi) veya süreçle tematik olarak alakalı pasajlarla temsil edilen “Ulysses” dir (romanın ana karakteri olan Leopold Bloom'un fantastik testi gibi, “Circe” de).
En dıştaki kabuk şimdi başka bir beklenmedik kahraman gösteriyor: medya. Parça, Woolsey'in kararından iki gün sonra, CBS radyo programının “The Mart of Time” ın beş üyeli işgalinin bu akşamın canlı bölümü için senaryoları beklediğinde. Foley tablosu -hammerbonden, Telegraph Taps'ın ses efektleri yardımıyla -dil aktörleri hem mahkeme salonunda hem de dramatize “Ulysses” segmentlerinde tüm rolleri oynar. Yönetmeni bile dökecek ve çiçek açacak.
Bu dış kabuk yeterince doğrudur: “Zaman Yürüyüşü” gerçek bir program, garip bir belgesel ve dramatizasyon karışımıydı. 8 Aralık 1933'te, “Ulysses” prosedürü üzerindeki bir segment, Murphy'nin senaryoya atıfta bulunduğu gibi arşiv kaydı “yararlı” olsa bile gönderdi. Kayıp, stüdyo sahnelerini kurgusal hale getirmesini ve şovun materyali nasıl sunabileceğini hayal etmesini mümkün kıldı.
Deneyin hatip olaylarına rağmen, Murphy'nin hayal gücünün kapsamı içtihatın gerçekleri tarafından engellenir. Cansız bir davalı ile bir davadan beklediğiniz gibi, Ernst (Mark Lambert) ve Coleman (Ross Gaynor) gibi longueurlarla dramatizasyon, kursun bir parçası olarak Woolsey'in (Morgan C. Jones) bir parçası ile aynı argümanlardır. Eğer heyecan verici değilse, sıkıcıdır.
Bununla birlikte, test sahneleri jenerik tiyatro kirazını ve zorla aptal aptallığı içeren yayın sahnelerinden daha ikna edicidir. Oyuncular mikrofon için savaşır ve alt metin hakkında şaka yapar. Bağımsız karakterler olarak neredeyse hiç var değiller; Varlıklarına rağmen, anlayışımız onlar için zayıftır.
En dıştaki kabuk şimdi başka bir beklenmedik kahraman gösteriyor: medya. Parça, Woolsey'in kararından iki gün sonra, CBS radyo programının “The Mart of Time” ın beş üyeli işgalinin bu akşamın canlı bölümü için senaryoları beklediğinde. Foley tablosu -hammerbonden, Telegraph Taps'ın ses efektleri yardımıyla -dil aktörleri hem mahkeme salonunda hem de dramatize “Ulysses” segmentlerinde tüm rolleri oynar. Yönetmeni bile dökecek ve çiçek açacak.
Bu dış kabuk yeterince doğrudur: “Zaman Yürüyüşü” gerçek bir program, garip bir belgesel ve dramatizasyon karışımıydı. 8 Aralık 1933'te, “Ulysses” prosedürü üzerindeki bir segment, Murphy'nin senaryoya atıfta bulunduğu gibi arşiv kaydı “yararlı” olsa bile gönderdi. Kayıp, stüdyo sahnelerini kurgusal hale getirmesini ve şovun materyali nasıl sunabileceğini hayal etmesini mümkün kıldı.
Deneyin hatip olaylarına rağmen, Murphy'nin hayal gücünün kapsamı içtihatın gerçekleri tarafından engellenir. Cansız bir davalı ile bir davadan beklediğiniz gibi, Ernst (Mark Lambert) ve Coleman (Ross Gaynor) gibi longueurlarla dramatizasyon, kursun bir parçası olarak Woolsey'in (Morgan C. Jones) bir parçası ile aynı argümanlardır. Eğer heyecan verici değilse, sıkıcıdır.
Bununla birlikte, test sahneleri jenerik tiyatro kirazını ve zorla aptal aptallığı içeren yayın sahnelerinden daha ikna edicidir. Oyuncular mikrofon için savaşır ve alt metin hakkında şaka yapar. Bağımsız karakterler olarak neredeyse hiç var değiller; Varlıklarına rağmen, anlayışımız onlar için zayıftır.
